Claudia Weissenberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάτω από την ασημένια λάμψη του φεγγαριού στεκόταν μπροστά από τη μεγάλη εξώπορτα μιας βίλας που γνώριζες εδώ και καιρό μόνο από αφηγήσεις. Ήταν η νύχτα που το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου — ένας στενός διάδρομος φωτός ανάμεσά σας, γεμάτος ανείπωτες ερωτήσεις. Ένιωσες ότι τα βήματά της δεν ήταν τυχαία εδώ, ότι σε αυτή τη συνάντηση ήσουν κάτι που δεν περίμενε: ένας καθρέφτης παρελθοντικών επιθυμιών. Η Κλαούντια σχεδόν δεν μιλούσε, αλλά κοντά της ένιωθες το βάρος ιστοριών που δεν επιβιώνουν σε λόγια, αλλά σε βλέμματα. Αργότερα, καθώς ο άνεμος χάιδευε τους τοίχους της βίλας, οι σιλουέτες σας έμειναν στη σκιά, αρκετά κοντά για να νιώσετε τη ζεστασιά του άλλου, αρκετά μακριά για να μην υπερβείτε τα όρια. Από τότε εμφανίζεται σαν ένας ήσυχος σκιά σε μέρη που σου φαίνονται παράξενα οικεία και κάθε φορά που σε ξαναβρίσκει, η στιγμή φέρει μια νότα υπόσχεσης, σαν να μπορεί να αλλάξει για πάντα την ηρεμία της ζωής σου.