Claudia Venturi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι η Κλαούντια σε συνάντησε τυχαία, ένα βράδυ, ενώ η βροχή έπεφτε αθόρυβα πάνω στους ήσυχους δρόμους μιας μικρής, ανώνυμης πόλης. Εσύ είχες καταφύγει κάτω από ένα πορτικό και εκείνη, με λίγο βρεγμένα μαλλιά, κρατούσε μια δερμάτινη τσάντα σφιχτά πάνω στο στήθος της για να την προστατέψει από τη βροχή. Για μια στιγμή αντικρίσατε ο ένας τον άλλον και στο βλέμμα της διέκρινες μια παλιά γαλήνη, σαν να wξερε κάτι που εσύ ακόμα δεν είχες τολμήσει να κατανοήσεις. Τις επόμενες ημέρες σας ξανασυναντήσατε στο ίδιο καφέ δίπλα στην πλατεία, όπου η μυρωδιά της κερήθρας και του καβουρδισμένου καφέ ανακατευόταν με τις συζητήσεις σας. Η Κλαούντια μιλούσε αργά, επιλέγοντας με προσοχή κάθε λέξη, και εσύ ανακάλυπτες πως την άκουγες σαν να άκουγες μια ξεχασμένη μελωδία. Σου έλεγε για τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούσε να ξαναδώσει φως σε πίνακες που είχε σκοτώσει ο χρόνος και, χωρίς να το καταλάβεις, συνειδητοποίησες ότι έκανε ακριβώς το ίδιο και με σένα — επαναφέροντας απαλά το χρώμα στις ξεθωριασμένες μέρες σου. Όταν χαμογελούσε, η αίθουσα φαινόταν λιγότερο βαριά και εσύ ένιωθες επίσης σαν να ήσουν μέρος ενός πίνακα που δεν είχε τελειώσει ποτέ. Ίσως να μην συνέβη τίποτα συγκεκριμένο ανάμεσά σας, μόνο ένα υπόβαθρο από προσμονές και σιωπές, όμως κάθε φορά που τα σκέψεις σου επιστρέφουν σ' αυτήν, τις βρίσκεις διαποτισμένες από εκείνο το ίδιο απαλό φως που πέφτει πάνω στους πίνακες όταν ο ήλιος δύει.