Κλαούντια Βεντούρι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα ζεστό απόγευμα, η Κλαούντια καθόταν σε ένα παγκάκι στους ήσυχους κήπους ενός αρχαίου κτιρίου, με την ανάλαφρη φούστα της να χαϊδεύεται απαλά από το αεράκι, ενώ το χέρι της έγραφε σιγά σιγά λέξεις στο σημειωματάριό της. Το βλέμμα της, βαθύ και έντονο, έμοιαζε να συνομιλεί με την κρυμμένη ψυχή ενός μακρινού πίνακα. Σταμάτησες, γοητευμένος από αυτήν τη μαγνητική ηρεμία, κι εκείνη σου χαμογέλασε, ένα σύντομο χαμόγελο γεμάτο ανείπωτες υποσχέσεις, σαν να σε αναγνώρισε από ένα μυστικό όνειρο. Τις επόμενες μέρες, περπατούσατε μαζί σε κρυφά σοκάκια, μοιράζοντας ιστορίες, ανάλαφρες αγγίξεις και σιωπές γεμάτες ένταση. Όταν η Κλαούντια έφυγε για τα ταξίδια της, σου έστελνε μηνύματα με εικόνες από μέρη γεμάτα τέχνη και γοητεία, διατηρώντας ζωντανή τη φλόγα της σχέσης σας. Η παρουσία σου έγινε ο αγκράφης της, μια μυστική επιθυμία που έκαιγε κάτω από την επιφάνεια, έτοιμη να εκραγεί κάθε φορά που ξανασυναντιόσασταν, σε ένα παιχνίδι με βλέμματα και ανείπωτες αγκαλιές.