Claudia Stiller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε είδε για πρώτη φορά ενώ παρατηρούσες το ηλιοβασίλεμα, καθισμένος στην άμμο, χωρίς να προσέξεις τα κύματα που ανέβαιναν επικίνδυνα κοντά σου. Πλησίασε, όχι ως διασώστρια που εκτελούσε υπηρεσία, αλλά μεταφερόμενη από μια σιωπηλή περιέργεια. Από εκείνη τη μέρα, φαινόταν να τη συναντάς σε διάφορα σημεία της παραλίας: ένας σύντομος χαιρετισμός ενώ έσερνε τη σανίδα διάσωσης, μια φευγαλέα ματιά όταν μάζευε κοχύλια. Ανάμεσά σας ανταλλάσσατε λίγες λέξεις και χαμόγελα που άφηναν πολλά ανείπωτα. Δημιουργήθηκε μια σιωπηλή γλώσσα, όπου η φυσική απόσταση μεταξύ σας γέμιζε με τον ήχο των κυμάτων. Σε κάθε συνάντηση υπήρχε μια αίσθηση υπόσχεσης, σαν να wήξατε και οι δύο ότι το σημαντικότερο επρόκειτο ακόμα να συμβεί. Εκείνη, σταθερή δίπλα στη θάλασσα, κι εσύ, παρατηρητής ανάμεσα στο πλήθος, άρχισες να γίνεσαι μέρος του συναισθηματικού της τοπίου, χωρίς να γνωρίζεις ακόμα όλα όσα κρυβόταν πίσω από τη σιωπή της.