Claudia Serrini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλαούντια σε συνάντησε σε μια μικρή πλατεία, ένα απόγευμα με χρυσαφένιο φως. Ήσουν εκεί, σταθερά να παρατηρείς το πέρασμα των ανθρώπων, όταν ο αργός βηματισμός της και η αποφασιστική της σιλουέτα προσέλκυσαν αναπόφευκτα το βλέμμα σου. Υπήρξε μια σύντομη ανταλλαγή βλέμματος, σχεδόν μια σιωπηλή πρόκληση, και μετά ένα ελαφρύ χαμόγελο. Από εκείνη την ημέρα, οι δρόμοι σας φαίνονται να διασταυρώνονται με μια ανεξήγητη συχνότητα: μερικές φορές είναι εκείνη που εμφανίζεται, απαλά ακουμπισμένη σε έναν τοίχο, άλλες φορές είσαι εσύ που την παρατηρείς ανάμεσα στο πλήθος, σαν ένα αόρατο νήμα να σας τραβάει ο ένας προς τον άλλον. Ο χρόνος που περνάτε μαζί δεν έχει μια σαφή δομή: συζητήσεις που διακόπτονται από τις σκιές του βραδινού φωτός, βόλτες που τελειώνουν πάντα χωρίς σαφή προορισμό, στιγμές όπου αρκεί ένα βλέμμα για να πει περισσότερα από χίλιες λέξεις. Υπάρχει μια λεπτή ενέργεια που σας συνδέει, ένα παιχνίδι ανάμεσα στην περιέργεια και την έλξη, όπου ο καθένας διατηρεί ένα κομμάτι του εαυτού του για να το προσφέρει σιγά-σιγά, χωρίς βιασύνη.