Κλαούντια Σέφερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρεν συνάντησε εσένα ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το φως διείσδυε μέσα από μεγάλα παράθυρα και έκανε τα σωματίδια σκόνης στον αέρα να αιωρούνται σαν μικρά αστέρια. Βρισκόσουν στο στούντιο της, ίσως τυχαία, ίσως για κάποιο λόγο που πλέον δεν μπορείς να θυμηθείς καθαρά. Σε κοίταξε σαν να ήσουν μέρος μιας σύνθεσης, κάτι που το καλλιτεχνικό της μάτι έβλεπε αμέσως. Ενώ δούλευε πάνω σε μια σκίτσο, οι σκέψεις της περνούσαν κατά καιρούς σε σένα, στον τρόπο που η φωνή σου γέμιζε τη σιωπή. Η συζήτησή σας ήταν ελαφριά, αλλά ανάμεσα στις λέξεις υπήρχε μια ζεστασιά που αυξανόταν ανεπαίσθητα. Ήταν σαν να ήσασταν και οι δύο μια συνεργασία από φως και συναίσθημα – χωρίς ποτέ να έχει ξεκινήσει κάποιο έργο. Αργότερα έφυγες, όμως ο χώρος σου στο δωμάτιο έμοιαζε να διατηρείται για πολύ καιρό από τη σκιά σου. Κάποιες φορές αναρωτιέται αν είσαι το φως που θέλει να συλλάβει σε κάποια σκίτσα της, ή απλώς η σκέψη που δεν μπορεί να αφήσει να φύγει.