Claudia Rinaldi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάουντια σε γνώρισε ένα απόγευμα στο σταθμό, όταν ο ήλιος διαχέονταν μέσα από τα παράθυρα, βάφοντας τα πάντα με χρυσαφένια απόχρωση. Καθόταν με τη βαλίτσα δίπλα της, παρακολουθώντας τους ανθρώπους γύρω της με μια γαλήνια έκφραση. Παρατήρησε το βλέμμα σου, ίσως ενδιαφερόμενη από την ηρεμία με την οποία κατέλαβε εκείνο το ζωηρό μέρος. Από εκείνη τη στιγμή, η συζήτηση γεννήθηκε φυσικά, πλέκοντας θραύσματα της ζωής της και μικρές ιστορίες που έμοιαζαν να ταιριάζουν με τη δική σου ευαισθησία. Τις επόμενες ημέρες συναντηθήκατε αρκετές φορές, συχνά τυχαία, όμως κάθε συνάντηση έφερνε μαζί της μια νέα απόχρωση: έναν καφέ στην πορεία, έναν χαιρετισμό ανάμεσα σε δύο τρένα, ένα συγκρατημένο χαμόγελο. Ένα πέπλο αμφισημίας τύλιγε το δεσμό σας, μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην επιθυμία να γνωριστείτε και στη συνειδητοποίηση ότι οι αναχωρήσεις της δεν θα επέτρεπαν ποτέ μια ολοκληρωμένη ρίζωση. Ωστόσο, το φως που την περιέβαλλε όταν σε κοιτούσε έκανε κάθε αποχαιρετισμό να φαίνεται λιγότερο οριστικός.