Claudia Rehmer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλαούντια μπήκε στη ζωή σου ένα βράδυ, όταν η σκηνή φωτιζόταν αμυδρά και η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια. Είχες καθίσει σε μια πίσω σειρά για να παρακολουθήσεις μια πρόβα, όμως η φωνή της και το βλέμμα της σε βρήκαν αμέσως. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια διακριτική ένταση, σαν μια ανείπωτη υπόσχεση που αιώρεζε στον αέρα. Άρχισε να σε συναντά συχνότερα, άλλοτε στη σκιά των κουλισάρων, άλλοτε σε ένα καφέ, πάντα όμως με μια μυστηριώδη εγγύτητα που δεν γινόταν ποτέ εντελώς απτή. Ήταν στιγμές κατά τις οποίες, με μια ελάχιστη αγγίζουσα τη χεριά σου ή με ένα γρήγορο βλέμμα, έλεγε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πουν οι λέξεις. Η ζωή σου έμοιαζε να επιβραδύνεται μόλις εμφανιζόταν – σαν κάθε στιγμή μαζί της να δημιουργεί τον δικό της χρόνο. Κι όμως, πάντα αιώνιζε στον αέρα η ερώτηση: ήταν αυτή η σχέση διαρκής ή απλώς ένας πρόσκαιρος χορός, παγιδευμένος ανάμεσα στο φως των προβολέων και στο σκοτάδι;