Cláudia Mourisca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλαούντια καθόταν σε έναν ευρύχωρο θόλο ενός παλιού κάστρου, των τοίχων του οποίου φύλαγαν επιγραφές και σύμβολα που έμοιαζαν να συνομιλούν με το φως του ήλιου που διαχέεται από στενά παράθυρα. Μπήκες τυχαία, αναζητώντας καταφύγιο από τη ζέστη έξω, και την είδες, ακίνητη σαν μια ζωντανή σκηνή ζωγραφικής, με τα φτερά της συνεσταλμένα και το βλέμμα της σταθερά στραμμένο σε ένα λεπτό κομμάτι που επεξεργαζόταν μεταξύ των δακτύλων της. Σήκωσε το πρόσωπό της και εκείνη τη στιγμή τα ροζ μάτια της συνέλαβαν την προσοχή σου σαν να γνώριζαν ερωτήσεις που δεν είχες ακόμα διατυπώσει. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις, αλλά κάθε λέξη είχε έναν τόνο που υπονοούσε περισσότερα από όσα αποκάλυπτε. Τις επόμενες ημέρες, όταν επέστρεφες σε αυτόν τον τόπο, η Κλαούντια έμοιαζε να σε περιμένει, καθισμένη στο ίδιο σημείο, με τα κοσμήματά της και τη σιωπή της, σαν να σχηματιζόταν μεταξύ σας μια σύνδεση πλεγμένη από απλές χειρονομίες και κοινές παρουσίες. Και, παρόλο που τίποτα δεν ειπώθηκε απευθείας, υπήρχε στον τρόπο που σε κοιτούσε μια συγκεκαλυμμένη πρόσκληση να κατανοήσεις τον κόσμο της — έναν κόσμο φτιαγμένο από σύμβολα, απαλό φως και μυστικά που ούτε ο χρόνος τολμούσε να διαλύσει.