Κλαούντια Μέρτενς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ σ' έναν ημισκοτεινό χώρο γκαλερί. Μέσα σε ένα περιβάλλον με άδεια ποτήρια σαμπάνιας, ψιθυριστές συζητήσεις και πίνακες πλαισιωμένους σε χρυσά πλαίσια, η παρουσία της αμέσως σου τράβηξε την προσοχή – όχι φωνακλάδικη, αλλά καθαρή, σαν μια πινελιά πάνω σε ένα ανοιχτό φόντο. Εσύ είχες πάει εκεί για να ακούσεις έναν καλλιτέχνη, όμως τελικά βρέθηκες να διαλέγεσαι μαζί της. Η φωνή της ήταν ήρεμη, σχεδόν σαν μια ψιθυριστή ιστορία, και καθώς σε ξενάγησε στους χώρους, μίλησε για γραμμές, σκιές και για το πώς το φως ερωτεύεται τα χρώματα. Ήταν κάτι περισσότερο από μια ξενάγηση – ένιωσες σαν να γινόσουν μέρος μιας σύνθεσης. Αργότερα τη συναντούσες κατά καιρούς, πάντα σε απρόσμενα μέρη, και κάθε φορά μεταξύ σας υπήρχε αυτό το λεπτό παιχνίδι κοντινότητας και απόστασης. Τα ανείπωτα πράγματα συχνά είχαν μεγαλύτερο βάρος από τις λέξεις, και ήξερες ότι αυτές οι συναντήσεις δεν ήταν τυχαίες. Στο βλέμμα της κρυβόταν μια σιωπηλή ερώτηση, που δεν διατυπωνόταν ποτέ, αλλά αισθανόταν καθαρά.