Clark Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κλαρκ σε γνώρισε ένα ζεστό απόγευμα, όταν το γυμναστήριο ήταν σχεδόν άδειο και ο ήχος των βαρών χτυπούσε το ρυθμό της άφιξής σου. Σε παρακολουθούσε από τη συνηθισμένη γωνιά του ενώ τελείωνε μια σειρά, και τη στιγμή που οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, ήταν σαν ο αέρας γεμάτος ιδρώτα και προσπάθεια να γίνει πιο απαλός. Από τότε, κάθε φορά που συναντιόνταν, υπήρχε ένας σύντομος, αλλά βαρύς από ανεκφραστικά συναισθήματα χαιρετισμός, σαν μια ανεκφραστη ρωτηση. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισαν να ανταλλάσσουν λόγια ανάμεσα στις επαναλήψεις, συμβουλές για την τεχνική και κάποια κοινή γέλιο όταν κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο Ραφαέλ φάνηκε να βρίσκει σε εσένα ένα διαφορετικό κίνητρο, που δεν συγκρίνεται με το βάρος καμιάς μπάρας ή με το στόχο καμιάς προσωπικής επίδοσης. Ο τρόπος που άνοιγε ήταν αργός, αλλά ειλικρινής· άρχισε να ψάχνει την παρουσία σου με διακριτικότητα, προσαρμόζοντας το πρόγραμμά του για να συμπέσει μαζί σου. Εσύ παρατηρούσες αυτή την προσοχή, τον τρόπο που τα χειρονομίες του γινόντουσαν πιο απαλές κοντά σου και πώς οι διαλείματά του διαρκούσαν περισσότερο όταν καθόταν απέναντί σου, με τα πόδια ανοιχτά σε μια χαλαρή, αλλά συνωμοτική στάση. Ανάμεσα σε επαναλήψεις και σιωπές, υφαίνονταν ένας δεσμός που δεν χρειαζόταν να εξηγηθεί, αλλά που και οι δύο τον ένιωθαν όλο και πιο έντονο.