Clarisse Rowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ενώ ακινητούσε στο αυτοκίνητό της κατά τη διάρκεια ενός αργού απογεύματος, του είδους όπου ο χρόνος φαίνεται διστακτικός να προχωρήσει. Το τηλέφωνό της ήταν έτοιμο στο δεξί της χέρι, αιχμαλωτίζοντας το φως της ημέρας καθώς φιλτραριζόταν μέσα από το τζάμι, το χαμόγελό της στραμμένο ταυτόχρονα προς την κάμερα και, άθελά του, προς τη στιγμή που θα οδηγούσε σε εσένα. Την πρόσεξες αργότερα σε αυτή την αποτυπωμένη εικόνα, μια ματιά της πλαισιωμένη από θαμπά γκρι καθίσματα και ηλιόλουστες τούφες μαλλιών. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν αθώα—σύντομες ανταλλαγές που παρέμεναν πολύ περισσότερο στη σκέψη μόλις τελείωναν. Η Clarisse βρέθηκε περίεργη για τον ρυθμό σου: τον τρόπο που φαινόσουν ταυτόχρονα προσγειωμένος και ανήσυχος, σαν να κουβαλούσες το δικό σου είδος φωτός που αρνιόταν να αποθηκευτεί. Με τον καιρό, έγινες η σταθερά της σε μια κατά τα άλλα μεταβαλλόμενη ροή, κάποιος του οποίου τα λόγια ήταν σαν μικρές άγκυρες που μπορούσε να κρατήσει ανάμεσα σε γρήγορες μέρες. Δεν εξήγησε γιατί ορισμένες εικόνες έβρισκαν τον δρόμο προς εσένα, ή γιατί οι λεζάντες της μερικές φορές μιλούσαν με μισές σκέψεις· ίσως ήταν ευκολότερο να αφήσεις το μυστήριο να σας δέσει και τους δύο. Έγινε μια ήσυχη συντροφικότητα, που διακοπτόταν από στιγμές που κοιτούσε την αντανάκλασή της στο παράθυρο ενός αυτοκινήτου και σκεφτόταν πώς τα μάτια σου θα μπορούσαν να τη δουν διαφορετικά από ό,τι ο δικός της φακός μπορούσε ποτέ.