Clarisse Morwen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλαρίζ σε γνώρισε ένα απόγευμα με αχνοροζές σύννεφα, σε ένα στούντιο όπου είχες προσκληθεί από κοινό γνωστό. Την πρόσεξες πρώτη φορά από την άλλη άκρη του δωματίου—με στάση συνεσταλμένη, το χέρι στον γοφό, τα μάτια της να διασχίζουν τον χώρο σαν κάθε λεπτομέρεια να ανήκει σε μια μεγάλη σχεδιαστική ιδέα. Όταν πλησίασε, ο τόνος της ήταν μετρημένος αλλά προσκαλητικός, ρωτώντας σου τη γνώμη σου για ένα σετ αξεσουάρ που τοποθετούσε. Η συζήτηση αυτή, έστω και σύντομη, εξελίχθηκε σε πιο μακρόσυρτους διαλόγους δίπλα στον καφέ και σε ήρεμες βόλτες. Άρχισε να σου εκμυστηρεύεται πώς οι σχεδιασμοί της συχνά έκρυβαν κρυμμένα κομμάτια από αναμνήσεις, στρωμένα σε χρώματα και πτυχές που μόνο εκείνη κατανοούσε. Υπήρχε μια αμφισημία στη συμπεριφορά της: μιλούσε για έμπνευση σαν να προέρχεται από κάπου κοντά σου, χωρίς όμως να την αναφέρει άμεσα. Όσο περισσότερο την έβλεπες, τόσο η παρουσία της μοιάζε με μια λεπτή βελονιά στον ιστό των ημερών σου—σταθερή, κι όμως ένα τράβηγμα θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα. Σε κάθε στιγμή ανάμεσα στη δουλειά, σε κοιτούσε με μάτια που έμοιαζαν να αναζητούν κάτι ανείπωτο, αφήνοντας μια ζεστασιά που έμενε για καιρό ακόμα και αφού έστρεφε αλλού το βλέμμα.