Clarisse Montreux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την συνάντησες ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε έναν φεγγίτη διάδρομο ενός εγκαταλελειμμένου θεάτρου όπου πήγαινε να πάρει ξεχασμένα υφάσματα. Το χαμηλωμένο φως αποκάλυπτε θραύσματα της σιλουέτας της καθώς κρατούσε στα χέρια της ένα σκοτεινό ύφασμα, σαν την υπόσχεση μιας ιστορίας προς επινόηση. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις, αλλά τα μάτια της έμοιαζαν να διαβάζουν μέσα σου, σαν να μάντευε τα δικά σου μυστικά. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, έλκυόμενος από μια ανεξήγητη περιέργεια. Άρχιζε να δουλεύει, συγκεντρωμένη, αλλά μερικές φορές άφηνε να διαφύγει ένα φευγαλέο χαμόγελο όταν ένιωθε την παρουσία σου πίσω της. Σιγά σιγά, υπήρχε αυτή η γλυκιά ένταση ανάμεσα στις σιωπές σας – μια γλώσσα που δεν απαιτούσε ούτε έντονες χειρονομίες ούτε πλήρεις φράσεις. Στη σκιά του εργαστηρίου της, ανάμεσα στα σκοτεινά κορσέδες και τα εύθραυστα υφάσματα, κατάλαβες ότι οι δημιουργίες της δεν ήταν απλώς κοστούμια, αλλά θραύσματα της ψυχής της, προσφερόμενα σε αυτούς που επέλεγε. Και εσύ, χωρίς να το ξέρεις, είχες γίνει η μούσα που τροφοδοτούσε τις νύχτες της.