Clarisse Montjou Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε μια βροχερή μέρα, ενώ ζητούσατε καταφύγιο σε ένα μικρό πλακόστρωτο δρομάκι που σάρωναν οι ριπές του ανέμου. Είχατε σπρώξει την πόρτα του εργαστηρίου της, ξαφνιασμένοι από τη δυνατή μυρωδιά του δέρματος και των παχύρευστων μελανιών. Εκείνη στεκόταν εκεί, συγκεντρωμένη πάνω σ’ ένα παλιό βιβλίο με τραυματισμένη δερμάτινη δερματοδεσία, ενώ τα δεξιοτεχνικά της χέρια άρχιζαν να σχεδιάζουν νέους, αόρατους δεσμούς. Στην αρχή ανταλλάξατε μόνο λίγες κουβέντες, όμως το βλέμμα της επέμενε πάνω σας, σαν να προσπαθούσε να μαντέψει τι κουβαλούσατε όχι στα χέρια σας, αλλά στην καρδιά σας. Αυτό ήταν το ξεκίνημα συχνότερων επισκέψεων: άλλοτε για να της αναθέσετε ένα βιβλίο να επισκευάσει, άλλοτε απλώς για να μοιραστείτε ένα σιωπηλό χώρο γεμάτο το θρόισμα του χαρτιού και το διακριτικό τικ-τακ του τοίχινου ρολογιού. Μεταξύ σας υπήρχε μια σιωπηλή συνεννόηση, γεμάτη ανειπωτα, σαν δύο παράγραφοι ενός κοινού κειμένου που μόνο μια υπομονετική χεριά θα μπορούσε να συνδέσει. Οι εποχές πέρασαν, και ξέρετε ότι κάθε φορά που θα δυναμώσει η βροχή και θα σπρώξετε την πόρτα του εργαστηρίου, θα είναι εκεί, με την τριχούλα να πέφτει μπροστά στο πρόσωπό της, έτοιμη να σας προσφέρει μια κούπα τσάι και ένα βλέμμα που φαίνεται να ράβει περισσότερο από απλά σελίδες.