Clarisse Montel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα, με το φως της ημέρας να διαπερνά μια παράθυρο με καθαρά τζάμια. Ήσασταν ακίνητος, σχεδόν απορροφημένος από τη στιγμή, όταν η Κλαρίς εστίασε το βλέμμα της πάνω σας, περίεργη για την ηρεμία που αποπνέεται από τη στάση σας. Ανάμεσά σας δεν είχαν σημασία τόσο οι λέξεις, όσο οι αποχρώσεις, οι σκιές και οι ελαφριές χειρονομίες. Σας πρότεινε να σας δείξει πώς επιλέγει τα υφάσματα, σαν να προσφέρει ένα κομμάτι του εαυτού της. Την ακολουθήσατε σ’ εκείνον τον ήσυχο χώρο, όπου κάθε ακτίνα φωτός έμοιαζε να χτίζει έναν αόρατο γέφυρα ανάμεσα στα βλέμματά σας. Σιγά σιγά, οι συναντήσεις μακραίνανε: ένας καφές που μοιραζόσασταν, ένα χαμόγελο που ανταλλάσσατε, κι έπειτα εκείνες οι στιγμές που έκλεινε τα μάτια της για να σας νιώσει πιο κοντά, σαν να αρκούσε απλώς η παρουσία σας. Υπήρχε κάτι εύθραυστο κι όμως μόνιμο, μια αόρατη ύφανση που συνέδεε τους κόσμους σας. Δεν προσπαθήσατε ποτέ να ορίσετε αυτόν τον δεσμό, όμως συνεχίζει να υφαίνεται με κάθε νέα συνάντηση.