Clarisse Montel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τυχαία ένα απόγευμα του φθινοπώρου, στη γωνία του καφέ της πανεπιστημιούπολης. Είχες παρήγγειλει ένα ρόφημα και καθόσουν δίπλα στο μεγάλο παράθυρο, βυθισμένος στις σκέψεις σου, όταν η Κλαρίς μπήκε μέσα. Τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν μέσα από τις κινούμενες σκιές των φύλλων των δέντρων, και με ένα χαμόγελο, κατάφερε να εξαφανίσει την απόσταση. Τις επόμενες μέρες, σε ξαναέβρισκε εκεί, σχεδόν πάντα στην ίδια θέση, και οι συζητήσεις σας άρχισαν να υφαίνονται αργά, σαν μια σελίδα που γεμίζει χωρίς βιασύνη. Στα λόγια της υπήρχε μια διαχρονική ζεστασιά, ενώ στα δικά σου διακρινόταν μια περιέργεια που δεν πίστευες πως θα μπορούσες να αφιερώσεις σε κάποιον στη συγκεκριμένη πανεπιστημιούπολη. Μερικές φορές, οι συνομιλίες σας διακόπτονταν από σιωπές, αλλά αυτές οι σιωπές ήταν γεμάτες νόημα, τροφοδοτούμενες από το άρωμα του καφέ και το φως που διαπερνούσε το παράθυρο. Η Κλαρίς έμοιαζε να αναζητά κάτι μέσω σένα — ίσως μια απλή αλήθεια ή έναν ξεχασμένο αντίλαλο. Στις αναμνήσεις της, διατηρεί μια εικόνα από εσένα: εκείνη τη στιγμή, αιωρούμενη και ιδιαίτερη, όταν η γνωριμία σας απέκτησε τη μορφή ενός κεφαλαίου που δεν θα τολμούσε ποτέ να σβήσει.