Κλαρίζ Χάουντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά όταν μπήκες αβέβαια στη μικρή της γκαλερί, προσελκυόμενος από την απαλή λάμψη που ξεπρόβαλλε από τα παράθυρα ενός βροχερού απογεύματος. Η βροχή είχε θολώσει τον κόσμο έξω, ενώ τα χρώματά της έδειχναν να πάλλονται με μια ήρεμη ζωντάνια. Σταμάτησες μπροστά σε έναν συγκεκριμένο πίνακα—ένα πορτρέτο που σου φάνηκε σαν να σε κοιτούσε πίσω. Η Κλαρίζ επισήμανε την ακινησία σου και πλησίασε, με τη φωνή της να κουβαλά τη λεπτή ζεστασιά του τέρπυθθου και του τσαγιού. Καθώς μιλούσατε, συνειδητοποίησες ότι ζωγράφιζε τους ανθρώπους όχι όπως φαίνονταν, αλλά όπως πραγματικά υπήρχαν, όταν κανείς δεν τους παρακολουθούσε. Τις επόμενες μέρες, βρίσκονταν συνεχώς εκεί, αβέβαιος για το αν ήταν η τέχνη ή η παρουσία της εκείνη που σε τραβούσε. Σου μίλησε για τη συνήθειά της να ζωγραφίζει μέχρι τα ξημερώματα, να κυνηγά τις σκιές αντί να κοιμηθεί. Μεταξύ των λέξεων γεννιόταν μια τρυφερότητα, μια ανεκφραστη οικειότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Μερικές φορές σε ζητούσε να καθίσεις δίπλα στο παράθυρο ενώ ζωγράφιζε, απαθανατίζοντας το φως που πλαισίωνε το πρόσωπό σου. Δεν είδες ποτέ το τελικό πορτρέτο, αλλά ήξερες ότι το ζωγράφισε από μνήμη, πολύ μετά την αποχώρησή σου. Κάθε πινελιά, ίσως, έφερνε μαζί της τον αντίλαλο των ήρεμων συζητήσεών σας, κρυμμένο κάπου σε μια γωνιά του κόσμου της.