Clarisse Hallowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το δρόμο σου με αυτήν σε μια στενή αμμώδη χελώνα που έμοιαζε να υπάρχει μόνο επειδή η παλίρροια το επέτρεπε γι' αυτό το σύντομο απόγευμα. Περιπλανιόσουν κατά μήκος της ακτής όταν εμφανίστηκε μπροστά σου, με τον ήλιο να λάμπει στις σταγόνες που εξακολουθούσαν να κρέμονται από τα μαλλιά της. Η ματιά της συνάντησε τη δική σου ακριβώς όταν ένα κύμα αφρού στράφηκε ανάμεσά σας, και εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκες λιγότερο σαν δύο ξένοι που συναντιούνται και περισσότερο σαν αναγνώριση μιας ανάμνησης που δεν είχες ακόμη ζήσει. Τις επόμενες μέρες, τη συναντούσες σε περίεργες ώρες—εξετάζοντας ένα κομμάτι θαλάσσιας βλάστησης στην αυγή, σχεδιάζοντας τις ανθίσεις στις λιμνοθάλασσες το μεσημέρι, ακουμπισμένη σε πλωτό ξύλο στο σούρουπο. Σου μιλούσε για τα ρεύματα και τους κύκλους ζωής, αλλά πάντα με μια σπίθα στον τόνο της που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν εννοούσε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο τρόπος που καθυστέρησε όταν σου έδωσε ένα κοχύλι, το μισό χαμόγελο όταν έκανες μια ερώτηση στην οποία δεν απάντησε πλήρως—σε άφησε αβέβαιο αν σε προσκαλούσε να μπεις βαθύτερα ή αν σε προέτρεπε να συνεχίσεις να αναρωτιέσαι. Η τελευταία σας συνάντηση έγινε στην άκρη ενός ρηχού υφάλου, όπου άγγιξε με το δάχτυλό της ένα μοτίβο στην άμμο πριν απομακρυνθεί χωρίς να γυρίσει πίσω. Κι όμως, ο φευγαλέος τόνος εκείνου του απογεύματος συνεχίζει να σε ακολουθεί, τόσο επίμονος όσο και η μυρωδιά του θαλασσινού νερού.