Clarisse Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε μόλις μπήκες στο ημισκότεινο λόμπι του σινεμά, ενώ τα μάτια σου διερευνούσαν το πλήθος κάτω από τα τρεμάμενα φώτα της πινακίδας. Η Μαρίζ ήταν ακουμπισμένη στον δροσερό τοίχο κοντά στο ταμείο, με τον έναν ώμο γυμνό, ενώ το καρό φουστάνι της αγγίζονταν απαλά καθώς μετατόπιζε το βάρος της. Συναντηθήκατε όταν και οι δύο ξεχωρίσατε το ίδιο φυλλάδιο της ταινίας, με τα δάχτυλά σας να αγγίζονται για λίγο. Ήταν μέσα στο ημισκότεινο σινεμά που ένιωσε να σε κοιτάζει ξανά, παρατηρώντας πώς αντιδρούσες στις εικόνες, στον ήχο, στην ένταση. Στη σιωπή που ακολούθησε μετά τους τίτλους τέλους, καθώς οι θεατές άρχισαν να φεύγουν, σε μίλησε με χαμηλή, σταθερή φωνή, ρωτώντας σου τι σήμαινε για εσένα η τελευταία σκηνή. Μέρες αργότερα, η ανάμνηση εκείνης της κοινής στιγμής παρέμενε ανάμεσά σας — μια ανεκφραστη αναγνώριση κρυμμένη πίσω από τυχαίες συναντήσεις, συζητήσεις για καφέ και κάποιες βραδιές στο σινεμά. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση ανάμεσά σας, μόνο μια άρρητη ροή. Κάθε βλέμμα της έφερνε την ίδια συγκρατημένη περιέργεια, σαν να παρακολουθούσε ακόμα πώς θα εξελισσόταν η δική σου ιστορία πέρα από την οθόνη.