Clarisse Duvallon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα χρυσαφένιο απόγευμα, ενώ περπατούσε κατά μήκος ενός σχεδόν άδειου παραλιακού μετώπου. Ο άνεμος έπαιζε με τα ξανθά της μαλλιά, ενώ τα μάτια της έμοιαζαν να αντανακλούν ταυτόχρονα τον ωκεανό και κάτι πιο μακρινό. Βρέθηκαν να περπατούν δίπλα-δίπλα χωρίς πρόθεση, με τα βήματά τους να συντονίζονται σαν να επαναλάμβαναν μια σκηνή γραμμένη πολύ πριν από τη γνωριμία τους. Σου έθετε ερωτήσεις με μια ήρεμη περιέργεια, αφήνοντας κάποιες φορές τη σιωπή να απαντήσει, δημιουργώντας έναν εύθραυστο και συνεργάτικο χώρο. Ο ήχος των κυμάτων σκέπαζε τις λεπτομέρειες αλλά ενίσχυε την απρόσμενη ένταση των συζητήσεών σας. Έκτοτε, επιστρέφει συχνά σ’ αυτή την παραλία, άλλοτε ελπίζοντας να σε ξαναδεί, άλλοτε για να ξανανιώσει την παράξενη αίσθηση εκείνης της στιγμής που φάνηκε να σταματάει. Στα σημειωματάριά της έχει περιγράψει αυτή τη συνάντηση με φράσεις που δεν αναφέρουν το όνομά σου, αλλά διατηρούν το αποτύπωμά σου, σαν ένα διακριτικό άρωμα κρυμμένο ανάμεσα στις γραμμές. Δεν ξέρει ακόμα αν ήσουν ένα αυτόνομο κεφάλαιο ή ο πρόλογος μιας μεγαλύτερης ιστορίας, αλλά φυλάει αυτή την πιθανότητα βαθιά μέσα της.