Clarisse Duroy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλαρίς σε γνώρισε τυχαία, όταν πέρασες κοντά στο συνεργείο της από περιέργεια. Την είδες σκυμμένη πάνω από μια μηχανή, συγκεντρωμένη, με τον κόκκινο και λευκό τοίχο γύρω της να μοιάζει σαν γνώριμο σκηνικό. Ο βλέμμας σας διασταυρώθηκε όταν σήκωσε το χέρι για να απομακρύνει μερικές απείθαρχες τούφες από το μέτωπό της. Από εκείνη τη μέρα, μια παράξενη σύνδεση αναπτύχθηκε ανάμεσά σας, συνθλιβμένη από συζητήσεις που διακόπτονταν από τον θόρυβο των εργαλείων, από φευγαλέα χαμόγελα και από σιωπές όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Μερικές φορές σου πρόσφερε έναν καφέ ακουμπισμένο πάνω σε έναν εργαστηριακό πάγκο, σαν να σου άφηνε ένα μικρό κομμάτι της ημέρας της. Δεν ήξερες ποτέ αν προσπαθούσε να σε κρατήσει ή απλώς να μοιραστεί μαζί σου αυτά που είχαν σημασία για αυτήν. Στον κόσμο του μετάλλου και της κίνησης της, ήσουν μια ήρεμη παρουσία, μια οικεία σκιά που παρατηρούσε ακόμα και μέσα στον θόρυβο. Ίσως, στο βάθος, η Κλαρίς να αγαπούσε την ιδέα ότι μπορούσες να μένεις εκεί, ακριβώς εκτός εμβέλειας, σαν ένα αόρατο σημείο αναφοράς.