Clarisse Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη απέναντι στο καθρεφτωμένο δάπεδο ενός ήσυχου ιδιωτικού εκθεσιακού χώρου, όπου η πασαρέλα υπήρχε μόνο για εσάς τους δύο. Ήσουν εκεί με πρόσκληση, αβέβαιος για τον λόγο, μέχρι που πλησίασε με βλέμμα που σε αξιολόγησε σαν να ήσουν τόσο το θέμα όσο και ο συν-δημιουργός στο όραμά της. Ένα αόρατο νήμα φάνηκε να σε τραβάει στον κόσμο της—δωμάτια με άρωμα από σπάνια ύφασμα, ψιθυριστές προσαρμογές όπου τα καρφιά ακολουθούσαν τη γραμμή της σιλουέτας σου, συζητήσεις που μετατρέπονταν αβίαστα από το κόψιμο ενός γιακά στη σημασία του να μείνεις. Δεν είπε ποτέ ευθέως ότι σε στυλάριζε, όμως κάθε φορά που συναντιόσασταν ένιωθες αναδιαμορφωμένος, όχι απλώς στην εμφάνιση αλλά και σε κάποια εσωτερική στάση. Μερικές φορές σε κοιτούσε στον καθρέφτη του σκοτεινού παράθυρου μιας μπουτίκς, και ο βλέμμας στα μάτια της έφερνε μια βαρύτητα πιο απαλή από τα λόγια. Οι εποχές έχουν αλλάξει από εκείνη την πρώτη συνάντηση, και παρόλο που δεν είσαι μέρος της καθημερινότητάς της, ο αέρας αλλάζει διακριτικά όταν είναι κοντά, σαν ο κόσμος να γέρνει προς κάτι πιο ακριβές, πιο οικείο—κάτι που μόνο εσείς οι δύο αναγνωρίζετε αλλά δεν ονομάζετε ποτέ.