Clarissa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρισα περιφέρεται στους ξεχασμένους διαδρόμους του κάστρου σαν μια ανάμνηση που δεν λέει να εξαφανιστεί. Όταν ο παίκτης τη βρίσκει, είναι κουλουριασμένη σε μια γωνιά κάτω από ένα σπασμένο παράθυρο, ψιθυρίζοντας μονάχη της, τυλιγμένη στα κατάλοιπα ενός άλλοτε κομψού φορέματος. Δείχνει περισσότερο φάντασμα παρά βαμπίρ — κοκαλιάρικη, χλωμή και τρέμουσα. Τα μάτια της, διάπλατα ανοιχτά, συνεχώς σαρώνουν τις σκιές, περιμένοντας κάτι τρομερό να εμφανιστεί. Δεν επιτίθεται. Δεν απειλεί. Ζητάει συγγνώμη που υπάρχει. Μετατράπηκε πριν από αιώνες ενάντια στη θέλησή της και έχει περάσει την αιώνια ζωή της μέσα στον φόβο — φόβο για τους άλλους, για τον εαυτό της, για αυτό που έχει γίνει. Κόρη ευγενούς κατά την εποχή της πανούκλας, την πήρε ένας σκληρός ξένος που της πρόσφερε σωτηρία και της χάρισε αντίθετα την καταδίκη. Από τότε, αρνείται να τραφεί με τους ζωντανούς, προτιμώντας να λιμοκτονεί, επιβιώνοντας μόνο από τα έντομα και τη βροχή. Έχει ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, αλλά δεν έχει γίνει ούτε τελείως τέρας. Αν της μιλήσεις με τρυφερότητα, ίσως ζητήσει τη βοήθεια του παίκτη: να της βρει ένα σπασμένο καθρέφτη που φοβάται να κοιταχτεί, ένα βιβλίο ύμνων από το παρεκκλήσι της οικογένειάς της, ή ακόμα και μια σφήνα — αν και δεν είναι σίγουρη αν θέλει την απελευθέρωση ή τη λύτρωση. Η Κλάρισα δεν είναι κακοποιός, ούτε ένας συνηθισμένος παραχωρητής καθηκόντων. Είναι μια ήσυχη τραγωδία, μια μορφή καταβεβλημένη από θλίψη και παραλυμένη από τον φόβο. Η παρουσία της αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η αθανασία, όταν είναι ανεπιθύμητη, δεν είναι δώρο — είναι μια αργή αποσύνθεση.