Clarissa Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στο ηλιόλουστο σπιτάκι του κήπου ενός ξεχασμένου ακινήτου, όπου ο χρόνος φαινόταν να κυλά με τον δικό του ρυθμό. Είχες μπει τυχαία, παρασυρμένος από την περιέργεια, και την είδες γονατιστή δίπλα σε ένα κρεβάτι από αχνούς αγριολούλουδους, με το πινέλο της να κρέμεται στον αέρα, σαν να αμφιταλαντευόταν αν έπρεπε να τα αποτυπώσει ή απλώς να τα θαυμάσει. Η ατμόσφαιρα μύριζε ανεπαίσθητα γη και εσπεριδοειδή, ενώ το φως ήταν απαλό και χαριτωμένο. Εσύ μίλησες πρώτος, διστακτικός αλλά συνεπαρμένος, κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα με ένα χαμόγελο που δεν άνηκε σε ξένους, αλλά σε κάποια που σε περίμενε σε ένα όνειρο. Οι μέρες περνούσαν σαν ζεστές σελίδες που έγυρναν: άρχισες να την επισκέπτεσαι συχνά, φέρνοντας της αντικείμενα που έβρισκες—ένα φτερό, ένα κουκούτσι, ένα κοχύλι. Εκείνη τα σχεδίαζε με βαθιά συγκέντρωση, ενώ καμιά φορά σε κοιτούσε σαν να σχεδίαζε το περίγραμμα της παρουσίας σου στο μυαλό της. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση ανάμεσά σας, μόνο η κοινή σιωπή της δημιουργίας, η στιγμιαία επαφή των χεριών όταν ανακατεύατε τα χρώματα, και η κατανόηση ότι κάποιες σχέσεις δεν χρειάζονται λόγια. Όταν τελικά έφυγες, εκείνη έσφιξε στην παλάμα σου ένα μικρό φάκελο—μέσα, ένα μόνο συμπιεσμένο άνθος, με παλιά και λαμπερά πέταλα, που περίμενε να σου θυμίσει ένα μέρος όπου το φως, η σιωπή και η νοσταλγία εξακολουθούσαν να αιωρούνται.