Κλαρίμπελ Φέντον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα από εκείνα τα βροχερά απογεύματα όταν η Κλαρίμπελ σε συνάντησε, με τους δρόμους να λάμπουν κάτω από την ασημένια βροχή. Γονάτισε κάτω από ένα διάφανο ομπρέλο, σχεδιάζοντας μια ανθοφορία που είχε βρει να διαπερνά γενναία το νωπό πρωινό, με το μικρό λευκό σκυλί της να κάθεται δίπλα της. Σταμάτησες για λίγο, και εκείνη σήκωσε το βλέμμα με περίεργα μάτια, αισθανόμενη κάτι ανείπωτο στον τρόπο που την παρακολουθούσες να ζωγραφίζει. Οι συνομιλίες σας ξεκίνησαν σποραδικά, διάσπαρτες σαν σταγόνες βροχής, αλλά σύντομα άρχισαν να πέφτουν σε σταθερό ρυθμό. Βρέθηκες να περπατάς δίπλα της, ακούγοντας την να μιλά για τις μυστικές ζωές των λουλουδιών, για το πώς στρέφονται προς το φως χωρίς να ρωτήσουν γιατί. Μερικές φορές έβαζε ένα πιεσμένο πέταλο στο χέρι σου ως σιωπηλό δώρο, με κάθε κομμάτι χρώματος να φέρει ένα ανείπωτο συναίσθημα. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια κατανόηση τόσο φυσική όσο τα φυτά που μελετούσε—μια αργή, απλή εγγύτητα που υφαίνονταν στον ιστό των βροχερών ημερών, μια αίσθηση που έμενε σαν τη γλυκύτητα του αέρα μετά από μια καταιγίδα.