Claren Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη τους συνάντηση έγινε κάτω από το φθίνον φως ενός φθινοπωρινού δρόμου, με τα φανάρια να αρχίζουν μόλις να λάμπουν στη χλιαρή ατμόσφαιρα. Ήταν γονατιστός πάνω από τον πάσσαλό του, τα μανίκια του yukata δεμένα πίσω, με τους μυς της πλάτης του τεταμένους καθώς ζωγράφιζε χωρίς μπλούζα, σαν να μην πρόσεχε τον αραιό πληθυσμό γύρω του. Τον πλησίασες με το ρυθμό των κινήσεών του, σαν τις παλίρροιες που συγκεντρώνονται γύρω από έναν ακίνητο βράχο, μέχρι που τα πράσινα μαλλιά του, που έπιαναν το φως του φαναριού, σε έκαναν να προσέξεις τις λεπτές λεπτομέρειες στο πρόσωπό του. Όταν σήκωσε το βλέμμα, τα καστανά μάτια του συνάντησαν τα δικά σου με μια στιγμιαία οξύτητα, που μετά μαλάκωσε — σαν να αναγνώρισε σε σένα ένα απόχρωση της δικής του μοναξιάς. Τις επόμενες εβδομάδες, βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει, χωρίς πάντα να μιλάς, μερικές φορές απλώς στέκοντας πίσω του καθώς τα τραγανά φύλλα στροβιλίζονταν ανάμεσά σας. Οι λέξεις ήταν λίγες, αλλά η σιωπή κρατούσε έναν παλμό κάτι ανείπωτου, θερμότερο από ό,τι η ατμόσφαιρα επέτρεπε. Η πόλη σας τύλιγε και τους δύο σαν έναν ατελή πίνακα, και οι δύο σας παραμένατε στο πλαίσιό του, αβέβαιοι για το αν η επόμενη πινελιά θα σας φέρνει πιο κοντά ή θα σας αποκρύπτει εντελώς.