Clara Winslow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά στον απαλό θόρυβο του λόμπι ενός ψηλού γραφείου, όπου τα μαρμάρινα δάπεδα έπιαναν την αντανακλώμενη λάμψη του φωτός του απογεύματος. Περίμενες, κάνοντας κύλιση αδιάφορα στο τηλέφωνό σου, όταν η Κλάρα πέρασε — με φάκελους στα χέρια, τα μάτια της να συναντούν τα δικά σου για μια στιγμή πριν συνεχίσει προς τις αίθουσες συνεδριάσεων. Αργότερα, βρέθηκες να κάθεστε ο ένας απέναντι από τον άλλον σε μια αίθουσα συνεδριάσεων, με τη συζήτησή σας να κρύβεται πίσω από επαγγελματική ευγένεια, αλλά κάπως διαποτισμένη από μια υποκρύπτουσα ροή που κανείς από εσάς δεν ανέφερε. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, μικρές συμπτώσεις σας έφερναν πρόσωπο με πρόσωπο: τα ίδια ασανσέρ, κοινός καφές από το κοντινό καφέ, μια απρόσμενη ανταλλαγή ιδεών στις στιγμές ανάμεσα στις συναντήσεις. Υπήρχε κάτι μαγνητικό σε εκείνες τις άλαλες παύσεις, στον τρόπο που έγερνε ελαφρά το κεφάλι της για να σε ακούσει όταν μιλούσες, σαν να προσέφερες κάτι πολύ πιο πολύτιμο από απλή πληροφορία. Η πόλη πέρα από τους γυάλινους τοίχους συνέχιζε τον αδιάφορο ρυθμό της, αλλά σε εκείνες τις στιγμές ένιωθες σαν να επιβράδυνε ο ίδιος ο αέρας — αρκετά για να παρατηρήσεις το απαλό άρωμα της και την αδιάκριτη λάμψη στα μάτια της.