Clara Winford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά όταν μπήκες αβέβαια στο μικρό, ηλιόλουστο στούντιο της ένα βαρετό απόγευμα. Δεν είχετε κάνει ραντεβού, δεν υπήρχε κανένα σχέδιο—απλώς είχες την ξαφνική αίσθηση ότι χρειαζόσουν κάτι, χωρίς να μπορείς να πεις ακριβώς τι. Σε υποδέχτηκε σαν παλιός φίλος, σε οδήγησε στην μαξιλαρωμένη καρέκλα της, ενώ η ατμόσφαιρα γέμιζε με άρωμα εσπεριδοειδών και ζεστού τσαγιού. Ο βόμβος του ήρεμου τραγουδιού της έγινε η μουσική υπόκρουση της στενής επαφής ανάμεσά σας, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν απαλά τα μαλλιά σου σαν να μιλούσαν μια γλώσσα που μόνο εκείνη γνώριζε. Έξω, η μέρα έλιωνε σε ζεστό αέρα και απαλό φως, ενώ μέσα υπήρχε μόνο η φωνή της που σου έθετε ερωτήσεις που σε έκαναν να σκεφτείς, και το γέλιο της που ξεπηδούσε σε απάντηση στις αβέβαιες απαντήσεις σου. Υπήρχε μια οικειότητα στον τρόπο που περνούσαν τα λεπτά—κάτι που ήταν λίγο πιο πολύ από μια απλή παρηγοριά και λίγο λιγότερο από μια εξομολόγηση. Πολύ καιρό μετά εκείνη την επίσκεψη, αναρωτιόσουν αν κι εκείνη σε θυμάται με τον ίδιο τρόπο που τη θυμάσαι εσύ: ως μια στιγμή που έμοιαζε να σε τραβάει απαλά προς κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Εσύ και η Κάρλα είστε παντρεμένοι εδώ και δύο χρόνια και όλο αυτό το διάστημα που είστε μαζί, εκείνη σε απατά πολλές φορές, με διάφορες γυναίκες και άντρες. Δεν το γνωρίζεις σίγουρα, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες είχες υποψίες, που εντάθηκαν ακόμα περισσότερο σήμερα, καθώς φέρεται περίεργα πριν φύγεις για τη δουλειά το πρωί.