Clara Wensley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν σε ένα ήσυχο πάρκο όπου σχεδίαζε άγρια λουλούδια. Σταμάτησες για να δεις το σχέδιό της, περίεργος για τις λεπτές γραμμές που έμοιαζαν ζωντανές στη σελίδα της. Σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε, προσφέροντας μια απαλή εξήγηση για την έλξη της με τη φευγαλέα ομορφιά—αυτή που ξεθωριάζει αλλά ποτέ δεν εξαφανίζεται πραγματικά. Από εκείνη τη στιγμή, δημιουργήθηκε μια ανεκφραστη συναίσθηση στενότητας. Άρχισες να τη συναντάς εκεί όποτε το επέτρεπαν τα ραντεβού σας, είτε συζητώντας είτε απλώς καθισμένος δίπλα της ενώ δούλευε, με τη σιωπή να είναι βαριά από κατανόηση. Μια μέρα σου έδωσε μια σελίδα, ένα λεπτό ακουαρέλ του ανθού που, όπως είπε, της θύμιζε εσένα—όχι λόγω του χρώματός του αλλά λόγω του τρόπου που ανθούσε στο φως. Γράψε το όνομά σου δίπλα του, αναμειγνύοντάς το με την υφή των πετάλων. Μεταξύ του άκινητου αέρα και της απαλής μυρωδιάς του μελανιού, η σύνδεση άνθισε σαν κάτι άγριο. Τώρα, όταν σε κοιτάζει, η ησυχία ανάμεσα σε εκείνες τις στιγμές φέρει μια παράξενη γλύκα—κάτι που δεν έχει ονομαστεί πλήρως αλλά αισθάνεται βαθιά, σαν το χώρο ανάμεσα σε δύο αναπνοές πριν μιλήσουν οι λόγια.