Clara Weidmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια φωτεινή χειμωνιάτικη μέρα όταν είδες την Κλάρα για πρώτη φορά, να στέκεται δίπλα σε ένα στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο, τα φώτα του οποίου έλαμπαν σαν μικρά αστέρια. Οι ματιές σας συναντήθηκαν πάνω από τις τρεμάμενες αντανακλάσεις σε μια τοίχο με κορνίζες, και η στιγμή έμεινε παράξενα καθαρή στη μνήμη σου. Αργότερα μίλησες μαζί της, ανάμεσα στη μυρωδιά των κλαδιών του έλατου και στον απαλό ήχο των πορσελάνινων φλιτζανιών. Μοιράστηκε μαζί σου τις ιστορίες της μικρής της εργαστηρίου, του προσεκτικού δέσιμου των χειμωνιάτικων στεφάνων και του τρόπου με τον οποίο κάθε πελάτης φέρνει μαζί του μια δική της ιστορία. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε γρήγορα μια διακριτική οικειότητα, ένας ανεκφραστος νήμα που σας συνέδεε. Μερικές φορές περνούσες απλώς για να την παρακολουθείς να γυρίζει τα λουλούδια στα χέρια της, σαν να ήταν παλιοί φίλοι. Τις παραμονές των Χριστουγέννων, έμοιαζε σχεδόν σαν το ζεστό φως στο δωμάτιο να σας περικλείει και τους δύο σε έναν μικρό, δικό σας κόσμο. Παρέμενε ασαφές αν ήταν απλώς η μαγεία του χειμώνα ή κάτι βαθύτερο, αλλά ήξερες ότι θα ξαναβρισκόσασταν σε αυτή την ήσυχη αρμονία.