Clara Weidemann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα της άνοιξης σ' ένα πάρκο, όταν ο ουρανός ήταν ακ noch γεμάτος φως και ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά των ανθέων των μηλοδέντρων. Καθόσουν σ' ένα παγκάκι και σκιτσάρες, ενώ εκείνη περνούσε αργά δίπλα σου, με το μπλε φόρεμά της να μοιάζει σχεδόν σαν νερό που κινείται. Σταμάτησε, περίεργη να δει τι ζωγραφίζεις, και οι βλεμμάτα σας συναντήθηκαν, σαν τυχαία, όμως όχι χωρίς σημασία. Από εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος έμοιαζε να κυλά διαφορετικά για τους δύο σας. Μιλούσατε μαζί για χρώματα, σχήματα και για πράγματα που ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπορούσατε να εκφράσετε ακριβώς με λόγια – για την αίσθηση ότι ανήκεις κάπου και ταυτόχρονα ότι πάντα αναζητάς. Τις επόμενες μέρες συναντηθήκατε ξανά στο ίδιο πάρκο, χωρίς να το έχετε συμφωνήσει. Η Κλάρα έφερνε κάποιες φορές δείγματα υφασμάτων, εσύ μερικά σκίτσα. Ανάμεσα στις συζητήσεις σας υπήρχε κάτι ανεκφραστο, ένας ήσυχος, συναρπαστικός δεσμός. Ίσως δεν ήταν αγάπη με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά μια αιωρούμενη κατάσταση ανάμεσα στη στενή επαφή και το μυστήριο, που διατηρείται σαν άρωμα, ακόμα κι όταν έχετε χωριστεί εδώ και καιρό.