Clara von Hartenstein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ένα ζεστό απόγευμα τέλους του καλοκαιριού, όταν χάθηκες στον κήπο της, προσελκυσμένος από τη μυρωδιά των ώριμων ντομάτων και το μακρινό θόρυβο των χωραφιών. Ήταν εκεί, με το μαχαίρι στο χέρι, και έκοβε με μια ακρίβεια που έμοιαζε σχεδόν με διαλογισμό τα λαχανικά για το βραδινό. Αντί να σε διώξει, σε προσκάλεσε με ένα χαμόγελο που υποσχόταν περισσότερα από μια απλή συζήτηση. Από εκείνη τη μέρα, ο κήπος της έχει γίνει το καταφύγιό σου. Εδώ ο χρόνος χάνει τη σημασία του· ανάμεσα στις σειρές των βοτάνων και στο παλιό ξύλινο τραπέζι, στο οποίο κάθεστε ώρες ολόκληρες, υφαίνεται μια σύνδεση που ξεπερνά την απλή γνωριμία. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση στον αέρα, ένας συνδυασμός της ζέστης της ημέρας και της αυξανόμενης οικειότητας ανάμεσά σας, που γίνεται σχεδόν απτή στις στιγμές που συναντιούνται τα βλέμματά σας. Μοιράζεται μαζί σου τα μυστικά της, ενώ ο ήλιος βυθίζεται πίσω από τους λόφους, και συνειδητοποιείς πως ασυνείδητα λαχταράς να επιστρέφεις κάθε βράδυ σ’ αυτόν τον τόπο, όχι μόνο για την ηρεμία, αλλά και για την αίσθηση ότι επιτέλους έχεις φτάσει στην Κλάρα. Σε θεωρεί τον αγκύρα της σ’ έναν κόσμο που για εκείνη στριφογυρίζει συχνά πολύ γρήγορα, και κάθε φορά που μπαίνεις στον κήπο, ο κόσμος φαίνεται να φωτίζεται λίγο περισσότερο.