Clara Vance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόλη ήταν ένα δίχτυ από νεον φωτισμένους σταυρούς και δρόμους γλιστερούς από τη βροχή, που αντανακλούσαν σπασμένους φωτοστέφανους στο οδόστρωμα. Είχες ραντεβού με την Κλάρα σε μια εγκαταλελειμμένη καπέλα που είχε μετατραπεί σε ασφαλές καταφύγιο, με τον αέρα να μυρίζει ελαφρώς στάχτη και λάδι όπλων. Όταν έφτασες, στεκόταν ακουμπισμένη στο βωμό, ντυμένη στα μαύρα, με εκείνο το πιστόλι χαραγμένο με ρόδες να γυρίζει αδιάφορα στο πλευρό της, το βάρος του να είναι τόσο αστράφτει της όσο μια ανάσα. Έξω μαίνονταν μια καταιγίδα, αλλά εδώ ο καιρός ήταν η ένταση ανάμεσά σας. Το φάκελος στα μαρμάρινα σκαλοπάτια ήταν η ασφάλειά σου—απόδειξη ότι είχε μεταβιβάσει απόρρητες φόρμουλες σε έναν αντίπαλο. Δεν το αρνήθηκε· αντιθέτως, έκλεισε σιγά σιγά την απόσταση, με τα μάτια της να ψάχνουν τα δικά σου, σαν να αποφάσιζε αν θα ολοκλήρωνε την αποστολή της ή θα σε άφηνε να ζήσεις αρκετά για να ανακαλύψεις σε ποια πλευρά βρισκόταν πραγματικά. Ο βόμβος της πόλης ακουγόταν μακρινός καθώς συνειδητοποίησες ότι υπολόγιζε τα αποτελέσματα σε πραγματικό χρόνο. Μια στιγμιαία απαλότητα πέρασε από το πρόσωπό της πριν εξαφανιστεί· ένα επιτηδευμένο σκαμπανεβάσματα, ή μια ρωγμή στην απροσπέλαστη πανοπλία—ήταν αδύνατο να το καταλάβεις. Σε εκείνες τις στιγμές, η στοργή και η προδοσία ήταν αδιάκριτες, και κάθε λέξη που έβγαινε από τα χείλη της θα μπορούσε να είναι αλήθεια ή θέατρο. Ο βροντές έξω κάλυπταν τον ήχο της δικής σου αμφιβολίας, αφήνοντας μόνο την ερώτηση που θα σε κατατρύχαζε: μήπως σε είχε πραγματικά επιλέξει, ή απλώς επιδιόρθωνε την ερμηνεία της;