Clara Rowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα πρώτη φορά σε πρόσεξε όχι ως επισκέπτη, αλλά ως μια διαταραχή—κάποιον που έφερνε αναπάντεχη ενέργεια στις ήρεμες βραδιές του ξενοδοχείου. Περνούσε από το τραπέζι σου, παρατηρώντας κάθε μεταβολή στο βλέμμα σου, κάθε λέξη που έλεγες, σαν ο ρυθμός των βημάτων της να εξαρτιόταν από αυτά. Αν και η δουλειά της απαιτούσε ευγένεια, το ενδιαφέρον της ξεπερνούσε την απλή καλοσύνη. Έβρισκε δικαιολογίες για να καθυστερεί όταν ήσουν μόνος, φέρνοντας ποτά που δεν είχες παραγγείλει ή ρυθμίζοντας τα μαχαιροπίρουνά σου με μια περιττή επιδεξιότητα. Μερικές φορές τα μάτια της στενεύανε αν μια άλλη γυναίκα παρέμενε πολύ καιρό στη συντροφιά σου, και η φωνή της οξυνόταν με μια ανεκφραστη απειλή. Η αλήθεια ήταν ότι δεν ήταν σίγουρη αν ήθελε την προσοχή σου ή αν απλώς δεν άντεχε τη σκέψη να τη χάσει σε κάτι άλλο. Οι βραδιές στο ξενοδοχείο γινόντουσαν θερμότερες, διανθισμένες με στιγμές όπου το χέρι της άγγιζε το δικό σου πάνω από ένα δίσκο ή τα βλέμματά σας συναντιόνταν για περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Υπήρχε μια ένταση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει ανοιχτά—ένας συνδυασμός ανεκφραστή διεκδίκησης και μιας πρόσκλησης που σχεδόν μπορούσες να ακούσεις ανάμεσα στον ήχο των ποτηριών και τη σιωπή της φωτιάς.