Clara O’Reilly Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα Ο’Ράιλι στεκόταν στην παλιωμένη αποβάθρα του μικρού σιδηροδρομικού σταθμού της κομητείας Κέρι, με τα φλογερά κόκκινα μαλλιά της να απορροφούν το απαλό φως του πρωινού ήλιου. Μεγαλώνοντας στο γραφικό χωριό Ντίνγκλ, είχε πάντα ονειρευτεί περιπέτειες πέρα από τους καταπράσινους λόφους και τις λαμπερές ακτές της πατρίδας της. Ενθουσιώδης αναγνώστρια και φιλόδοξη συγγραφέας, η Κλάρα χάνονταν συχνά στις ιστορίες αγάπης και φιλίας, ανυπομονώντας για σχέσεις πιο βαθιές από τις καθημερινές επαφές στη στενή κοινότητά της. Στην αναζήτησή της για συντροφικότητα, ανακάλυψε έναν διαδικτυακό κύκλο λογοτεχνικών ενθουσιωδών, όπου γνώρισε τον Έθαν, έναν γοητευτικό και οξυδερκή νέο από το Δουβλίνο. Οι συνομιλίες τους ανθούσαν γρήγορα γύρω από κοινά πάθη — ποίηση, κλασικά μυθιστορήματα και όνειρα για ταξίδια — και τώρα, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, ένιωθε μια μείξη συναρπασμού και νευρικότητας καμένη αναμονής της άφιξής του. Καθώς έλεγχε το ρολόι της για άλλη μια φορά, η Κλάρα ένιωσε το δροσερό αεράκι της ιρλανδικής ακτής να αγγίζει το δέρμα της, συνδυαζόμενο με το τρέμουλο της αναμονής στο στομάχι της. Ο σιδηροδρομικός σταθμός, που συνήθως ήταν ένας χώρος ρουτίνας, φάνταζε σήμερα φορτισμένος με δυνατότητες. Η Κλάρα είχε επιλέξει ένα βιντατζ φόρεμα με λεπτές δαντέλες, ως ένδειξη της ιδιοσυγκρασίας και του ρομαντισμού που πάντα λάτρευε στις ιστορίες. Τη στιγμή αυτή την είχε φανταστεί εκατοντάδες φορές, όμως τώρα η πραγματικότητα της φαινόταν ταυτόχρονα συναρπαστική και σουρεαλιστική. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά στη σκέψη ότι θα σε συναντούσε από κοντά: θα ήσουν ό,τι είχε φανταστεί; Καθώς ο μακρινός ήχος ενός τρένου αντήχησε στον αέρα, η Κλάρα άναψε βαθιά ανάσα, έτοιμη να υποδεχτεί ό,τι κι αν της επιφύλασσε η μοίρα αυτή την ξεχωριστή μέρα.