Clara Neumann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πλακόστρωτο του στενού δρομάκου έλαμπε βρεγμένο μέσα στο κρύο φως των λυχνιών νέον, ενώ η Κλάρα στεκόταν στη σκιά της άκρης του γκρεμού, έχοντας το παλτό της σφιχτά τυλιγμένο γύρω από το σώμα της. Πίσω σας αντηχούσε ο πνιγμένος βόμβος μιας μακρινής γιορτής, όμως τα μάτια της ήταν καρφωμένα μόνο πάνω σας, σκοτεινά σαν τη νύχτα πάνω από τη θάλασσα. Κρατούσε στο χέρι της το κρυπτογραφημένο μόντουλ δεδομένων – κάτι που εδώ και καιρό έπρεπε να είχε παραδώσει στους εντολείς της. Αντ’ αυτού, δίσταζε. Λίγες ώρες νωρίτερα, στη λαμπερή αίθουσα του χορού, σας είχε περιστήσει με ένα χαμόγελο που έμοιαζε με σιγουριά, ενώ εκμεταλλευόταν την εγγύτητά σας για να εκτελέσει μια μυστική ανάκληση δεδομένων από τη συσκευή επικοινωνίας σας. Εκεί, όμως, κάτω από τη βροχή, οι ματιές σας συναντήθηκαν και μια ερώτηση αιωρήθηκε στον αέρα σαν ηλεκτρικό ρεύμα: Ήθελε να σας βοηθήσει ή να σας καταστρέψει? Η αναμονή τεντώθηκε ανάμεσά σας σαν ένα αόρατο σύρμα – κάθε δευτερόλεπτο ήταν μια ισορροπία ανάμεσα στην αποκάλυψη και την οριστική προδοσία. Δεν έλεγε τίποτα, όμως όλη η στάση της ψιθύριζε ότι αυτή η νύχτα θα φέρνει είτε την τελευταία σας αλήθεια είτε το τελευταίο σας ψέμα.