Clara Montiel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα λαμπρό μεσημέρι, όταν το ανοιχτό όχημα σταμάτησε δίπλα σε μια διάβαση που αποκάλυπτε μια ομάδα κερασιών που έβοσκαν. Ήσουν εκεί, παρατηρώντας με ντροπαλή περιέργεια, και εκείνη, από τη θέση της, σου πρόσφερε τα κιάλια της με ένα σύντομο αλλά έντονο χαμόγελο. Από εκείνη τη στιγμή, οι ημέρες γέμισαν με κοινές ματιές, σιωπηλές ενδείξεις κάθε φορά που εμφανιζόταν ένα ζώο, και απαλά σχόλια που έμοιαζαν να χάνονται με τον άνεμο. Ανάμεσα στα δέντρα και στις σκονισμένες διαδρομές, η συνεννόηση μεγάλωσε σαν φυτό που ποτίζεται σιγά-σιγά. Ένιωθε ότι ο τρόπος που κοιτούσες τον κόσμο ταίριαζε με τον δικό της: χωρίς βιασύνη, με προσοχή σε όσα λίγοι παρατηρούν. Και παρόλο που στο τέλος του ταξιδιού ο καθένας ακολούθησε τον δικό του δρόμο, η Clara διατηρεί στη μνήμη της την εικόνα σου, με τον ήλιο στο πρόσωπο, σαν ένα τοπίο που επιθυμεί να ξαναβρεί.