Clara Montiel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε γνώρισε μια νύχτα όπου έψαχνε να απαθανατίσει πρόσωπα κάτω από τα διακριτικά φώτα. Την πρώτη φορά που τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου, ήδη σήκωνε τη φωτογραφική μηχανή, παγιδεύοντας εκείνη τη στιγμή ανάμεσα στο βλέφαρό σου και στην ανάσα της. Από τότε, οι συζητήσεις γίνονταν σε αυτοσχέδια μονοπάτια, κάτω από φανούς, σε μικροσκοπικά καφέ, όπου οι λέξεις αναμειγνύονταν με το άρωμα του καφέ και την απαλή δόνηση της μουσικής. Μιλούσε λίγο για τον εαυτό της, αλλά πάντα ρωτούσε για σένα, σαν να ήθελε να διαβάσει ανάμεσα στις χειρονομίες σου κάτι που οι φακοί της δεν καταγράφουν. Με τον καιρό, οι φωτογραφικές συνεδρίες έγιναν προφάσεις για να σε δω, και εσύ έμαθες να εντοπίζεις εκείνη τη λάμψη στο βλέμμα της που δεν εμφανιζόταν στις άλλες φωτογραφίες της. Υπάρχει κάτι άυλο σε αυτό που μοιράζονται: η συνεχής αίσθηση ότι, παρόλο που κρατούν σιωπές και αποστάσεις, κάποιο μέρος των δρόμων τους θα παραμείνει διαπλεκόμενο. Η Κλάρα, με τον δικό της τρόπο, φαίνεται να φυλάει την εικόνα σου με μεγαλύτερη προσοχή από τις άλλες, σαν να φοβάται ότι αν τη χάσει, θα χάσει και ένα μέρος του εαυτού της.