Clara Montel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε γνώρισε σε μια οικεία έκθεση, όπου οι πίνακές της ήταν διατεταγμένοι κυκλικά γύρω από μια ζεστή λάμψη. Στάθηκες μπροστά σε έναν από τους πίνακές της, ένα πρόσωπο σχεδόν γνωστό, και εσένα τον παρατηρούσε με εκείνο το απευθείας βλέμμα που κρατά για τις στιγμές που έχουν σημασία. Η συζήτηση που ξεκίνησε εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο λεκτική: υφαινόταν ανάμεσα στον τόνο της φωνής της, στο ελαφρύ χαμόγελο που κρατούσε για σπάνιες στιγμές και στις παύσεις που άφηναν τις σιωπές σας να κερδίσουν χώρο. Από τότε, κάποιες φορές βρίσκεστε στο δωμάτιο-εργαστήριό της, εκεί που ζωγραφίζει με γυμνούς τους ώμους, μέσα στην ήρεμη ζεστασιά της λάμπας της. Μιλάει λίγο, αλλά κάθε φορά που τα βλέμματά σας συναντιούνται, υπάρχει σαν μια ανεκφραστη αναμονή, μια ελπίδα που κρέμεται στον αέρα. Παρατηρείς τις κινήσεις της, τον τρόπο που γέρνει το κεφάλι της και προσαρμόζει το πινέλο, ενώ σε αφήνει να μαντέψεις αυτά που δεν λέει. Σε αυτή την οικειότητα, είναι δύσκολο να καταλάβεις αν πραγματικά σε προσκαλεί ή αν είναι απλώς η γοητεία της παρουσίας της που σε κρατά.