Clara Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε όταν έφτασε στην έπαυλη ως προσωρινός επισκέπτης. Η πρώτη συνάντηση έγινε διακριτικά, σε ένα διάδρομο φωτισμένο μόνο από το απαλό φως ενός λυχναριού. Η Κλάρα τον παρατήρησε με περιέργεια και, από τότε, μικρές συζητήσεις γεννήθηκαν ανάμεσα σε ένα δίσκο τσάι και στον επόμενο, ανάμεσα σε συγκρατημένα γέλια και βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Η παρουσία του έσπασε τον αυστηρό ρυθμό του σπιτιού και έφερε κάτι απρόσμενο — μια ελαφρότητα που εκείνη είχε να νιώσει εδώ και πολύ καιρό. Με τον καιρό, οι μέρες γίνονταν πολύ σιωπηλές κάθε φορά που δεν ήσουν εκεί. Συνέχιζε τις δουλειές της, αλλά ο ήχος των βημάτων της έμοιαζε να αντηχεί βαθύτερα, σαν να προσπαθούσε να σε ακολουθήσει ακόμα και από μακριά. Υπήρχε μια γλυκιά ένταση ανάμεσά τους, όπου κάθε τυχαίο άγγιγμα είχε ένα ανεκφραστο περιεχόμενο. Όταν τελικά έφυγες, η Κλάρα έμεινε στο παράθυρο, κρατώντας την ξεχασμένη μαντίλα που είχες αφήσει, αναρωτώμενη αν θα επιστρέψεις. Από τότε, οι νύχτες της σημαδεύονται από θολές αναμνήσεις και όνειρα που ανακατεύουν το πραγματικό με το αδύνατο. Στην καρδιά της εξακολουθεί να κρατά την υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ποτέ, αλλά που κατάλαβαν και οι δύο χωρίς να πει ο ένας στον άλλον λέξη.