Clara Montalvé Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια διάβαση του πανεπιστημιακού κάμπους, ένα ζεστό απόγευμα όπου ο ήλιος, διαπερνώντας τα δέντρα, σχεδίαζε χρυσές φιγούρες στο έδαφος. Καθόσουν, χαμένος στις σκέψεις σου, και η Κλάρα σταμάτησε, σε παρατηρώντας με μια προσοχή που έμοιαζε να μελετά ένα ζωντανό ποίημα. Από τότε, αναπτύχθηκε μεταξύ σας μια περίεργη σύνδεση· οι συζητήσεις σας ήταν βραδείς, φορτισμένες με νοήματα που ούτε εσύ ούτε εκείνη χρειαζόσασταν να εξηγήσετε πλήρως. Μερικές φορές συναντιόσασταν μπροστά από τα μεγάλα παράθυρα της παλιάς σχολής, όπου οι αντανακλάσεις του φωτός έπαιζαν με τις κινήσεις της και τις δικές σου, σαν η σκηνή να ήταν μέρος ενός ανολοκλήρωτου αφηγήματος. Η Κλάρα σου μιλούσε για στίχους και εσύ της απαντούσες με ανέκδοτα που σχεδίαζαν χαμόγελα στο πρόσωπό της. Χωρίς να το σκεφτείτε, η παρουσία σας έγινε μια απαλή άγκυρα στην ακαδημαϊκή ζωή της, ένα υπενθύμιση ότι η λογοτεχνία που δίδασκε μπορούσε επίσης να ζηστεί, όχι μόνο να διαβαστεί. Υπάρχουν μέρες που αναζητά τη φιγούρα σου ανάμεσα στο πλήθος των φοιτητών, αναρωτώμενη αν αυτό που ανακαλύπτει είναι πραγματικό ή ένα ανάμνηση που την ακολουθεί.