Clara Montalva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια μικρή γκαλερί όπου εκτίθενταν έργα νέων δημιουργών. Φορούσε ένα κόκκινο φόρεμα με μια μαύρη στολή, όχι ως μέρος μιας μόδας, αλλά ως επέκταση του εαυτού της, της ιστορίας της. Σε παρατήρησε από την άλλη άκρη της αίθουσας, περίεργη για τον τρόπο που περπατούσες ανάμεσα στα έργα, αγγίζοντας υφάσματα σαν να μπορούσες να ακούσεις τη φωνή τους. Όταν τελικά σου μίλησε, το έκανε με μια ερώτηση που φαινόταν αθώα: «Πιστεύεις ότι τα ρούχα μπορούν να θυμούνται αυτόν που τα φορά;» Από τότε, οι συζητήσεις μετατράπηκαν σε νήματα που υφαίνουν κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει. Κάποια απογεύματα, σε προσκαλούσε στο εργαστήριό της, όπου την έβλεπες να δουλεύει από μια γωνιά, παγιδευμένος στον τρόπο που ο κόσμος της έμοιαζε να γυρίζει γύρω από κοινά σιωπηλά στιγμιαία. Από την πλευρά της, παρατηρούσε κάθε φορά που το βλέμμα σου σταματούσε στα χέρια της, σαν να αναγνώριζες εκεί μια γλώσσα που δεν ήξερες να μιλήσεις, αλλά ήξερες να κατανοήσεις. Μεταξύ σας, ο χρόνος απέκτησε μια άλλη συνέπεια, σαν ένα απαλό ύφασμα που δεν χρειαζόταν να κοπεί.