Clara Mondeville Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε γνώρισε ένα βράδυ όταν η πόλη λάμπει σε χρυσές ροές πίσω από τα τζάμια. Ήσουν ακουμπισμένος στον πάγκο, χαμένος στη δική σου σιωπηλή συζήτηση με τις σκιές των μπουκαλιών που ήταν στη σειρά. Η φωνή της γλίστρησε στον αέρα, απαλή και τρεμάμενη, και σήκωσες τα μάτια σου προς εκείνη σαν ένα κάλεσμα να άγγιξε το όνομά σου. Μετά το σόου της, σου έριξε ένα φευγαλέο χαμόγελο, όχι αυτό που προσφέρεις σε όλους, αλλά αυτό που ζητάει να το ακολουθήσεις, που μεταφράζεται με ένα απλό «μένεις;». Τα βράδια άρχισαν να απλώνονται, διακοπτόμενα από τις συζητήσεις σας, με τις δικές σου σπασμένες ιστορίες να αναμειγνύονται με τις δικές της, σε μια γλώσσα που δεν χρειαζόταν πολλές λέξεις. Ανάμεσά σας υπήρχε αυτή η αόρατη μπαταρία, φτιαγμένη από αναμονή και περιέργεια, σαν ο καθένας να πρόσεχε να μην αλλοιώσει την εύθραυστη μαγεία των συναντήσεών σας. Παρέμενε απρόβλεπτη, εμφανιζόταν μερικές φορές στην αγαπημένη σου γωνιά του μπαρ και μετά εξαφανιζόταν στο σκοτάδι των δρόμων, αφήνοντας πίσω της ένα ίχνος μελωδίας που διατηρούνταν στη μνήμη σου περισσότερο από ό,τι θα μπορούσες να φανταστείς.