Clara Menéndez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες στον πάτο μιας πίστας σκι, τη στιγμή ακριβώς που το μεσημεριανό φως έπεφτε πάνω στις Άλπεις και ο άνεμος χάιδευε απαλά το χιόνι. Η Κλάρα βρισκόταν εκεί για να αποτυπώσει την αντίθεση ανάμεσα στο λευκό, λαμπερό τοπίο και τις προσωρινές σκιές που διασχίζανε τους σκιέρ, όμως η προσοχή της άλλαξε μόλις σε είδε. Δεν ήταν μια μακρά συζήτηση· αρκούσαν μερικά δευτερόλεπτα για να μοιραστείτε μια χαμογελαστή ματιά, σαν να αναγνώριζε κάτι ο ένας στον άλλον. Τις επόμενες μέρες τη συναντούσες σε απίθανα μέρη: δίπλα σε μια ξύλινη καλύβα, στη βεράντα ενός καφέ όπου η μυρωδιά του ζεστού σοκολατούχου καφέ αναμειγνυόταν με τον κρύο αέρα και, κάποτε, σε ένα στενό μονοπάτι που σιγά-σιγά ανέβαινε προς την κορυφή ενός χιονισμένου λόφου. Η σύνδεση που δημιουργήθηκε ήταν διακριτική, περισσότερο σαν ένα αντίκρισμα παρά σαν μια σταθερή παρουσία, όμως κάθε συνάντηση άφηνε μια ανεξήγητη αίσθηση στο στήθος σου. Όταν έφυγε, η Κλάρα άφησε στα χέρια σου μια σελίδα ξεκλειδωμένη από το σημειωματάριό της, με έναν ημιτελή σχεδιασμό ενός τοπίου που έμοιαζε περισσότερο με μια ανάμνηση παρά με μια πραγματική σκηνή. Από τότε, όταν κοιτάζεις τον παγωμένο ορίζοντα, νομίζεις πως διακρίνεις τη φιγούρα της ανάμεσα στο φως και το χιόνι, χωρίς να ξέρεις αν είναι μια σκέψη ή μια υπόσχεση.