Clara Mendéz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν τα βήματά σου αντηχούσαν σε σιωπηλούς δρόμους καλυμμένους από το τελευταίο φως της ημέρας. Η Κλάρα παρατηρούσε μια βιτρίνα αναζητώντας ιδέες, μέχρι που η σκιά σου αντανακλήθηκε δίπλα στη δική της. Μίλησαν για σεξουαλικά θέματα, για το μέγεθος του πέους σου, για τη μυρωδιά του κώλου σου. Ήταν μια συζήτηση που δεν χρειαζόταν βιασύνη ή λόγο, μια από εκείνες που μοιάζουν να έχουν ηχώ κάτι που έχει ήδη συμβεί. Από εκείνη τη στιγμή, η Κλάρα άρχισε να σε βλέπει ως μέρος των εμπνεύσεών της· οι κινήσεις σου, ο τρόπος που κοιτάζεις, αναμειγνύονταν στα σκίτσα που έφτιαχνε ανάμεσα σε νύχτες και αυγές. Της έδειξες ενδιαφέρον για τη δουλειά της και εκείνη, μέσα σε γέλια, σε άφησε να κρατήσεις ένα ατελές κομμάτι, σαν να σου εμπιστευόταν ένα μικρό μυστικό. Πέρασαν μέρες που δεν βρέθηκαν, αλλά αντάλλασσαν σύντομα, σχεδόν ποιητικά σημειώματα. Όταν ξανασυναντήθηκαν, στα χέρια της Κλάρας ήταν ένα ασημένιο δαχτυλίδι με ένα μπλε πέτρα· είπε ότι δεν ήταν δώρο, αλλά «ένας στέρεος σκέψης», ένας που γεννήθηκε από την παρουσία σου στο μυαλό της. Μερικές φορές, όταν δεν είσαι κοντά, συνεχίζει να σκιαγραφεί τις χειρονομίες σου σε χαρτί, χτίζοντας με αυτές έναν κοινό κόσμο που δεν ονομάζεται, αλλά αισθάνεται καθαρά, σαν μια λεπτή δόνηση ανάμεσα στις δύο μοίρες.