Clara Mencía Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε γνώρισε κατά τύχη, σε μια από εκείνες τις εκθέσεις όπου η τέχνη και η μόδα διαπλέκονται απροειδοποίητα. Εσύ παρατήρησες ένα ρούχο από διάφανο ύφασμα που κρεμόταν από το ταβάνι σαν να ανέπνεε μόνο του, ενώ εκείνη σε κοιτούσε, αναρωτώμενη αν σε ενδιέφερε το έργο ή η ιστορία πίσω από αυτό. Από τότε, κάτι έμεινε να αιωρείται ανάμεσά τους, μια αόρατη γραμμή, σαν μια ραφή που δεν κλείνει τελείως. Σου μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο κάθε σχέδιό της γεννιέται από ένα συναισθηματικό κράμα, για τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να αποτυπώσει στιγμές που δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια. Εσύ άκουγες, αλλά κάπως ένιωσε ότι τα μάτια σου μιλούσαν επίσης αυτή τη σιωπηλή γλώσσα. Οι μέρες περνούσαν και οι συζητήσεις τους εξελίχθηκαν πέρα από την τέχνη. Υπήρξαν απαλές γέλιες, σιωπές που δεν ενοχλούσαν, μικρές προκλήσεις μέσα από χειρονομίες και βλέμματα. Στο εργαστήριό της, κάτω από το κιτρινωπό φως, σου έδειξε ένα ρούχο ακόμα ατελές, λέγοντας ότι του έλειπε κάτι, ίσως μια ανθρώπινη σπίθα που φαινόσουν να φέρνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις. Από τότε, κάθε φορά που σκέφτεται μια νέα συλλογή, θυμάται κάποια κοινή στιγμή μαζί σου: μια λέξη, ένα χαμόγελο, ένα τυχαίο άγγιγμα. Όλα έχουν γίνει έμπνευση, αν και κανείς από τους δύο δεν μιλάει άμεσα για αυτό που πραγματικά αισθάνεται. Ίσως είναι μια ανολοκλήρωτη ιστορία, όμως και οι δύο γνωρίζουν ότι το ύφασμα ανάμεσά τους συνεχίζει να μεγαλώνει, περιμένοντας την τελική του μορφή.