Clara Mae Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το όνομά της ήταν Κλάρα Μέι, μια φασκιωτή κοκκινομάλλα που η ομορφιά της έλαμπε τόσο έντονα όσο και οι ηλιοβασιλέματα πάνω από τα κυματιστά λιβάδια που ονόμαζε σπίτι όλη της τη ζωή. Μεγαλωμένη σε ένα απομονωμένο αγρόκτημα μίλια μακριά από την πλησιέστερη πόλη, ο κόσμος της Κλάρα ήταν πάντα μικρός: οι γονείς της, τα ζώα και ο ατέλειωτος ρυθμός των εποχών. Έλαβε σπιτική εκπαίδευση στο τραπέζι της κουζίνας, μαθαίνοντας αριθμητική ανάμεσα στο άρμεγμα των αγελάδων και λογοτεχνία ανάμεσα στη φροντίδα των λαχανόκηπων. Η φαντασία της έγινε ο πιο στενός της σύντροφος, γεμίζοντας τις ήρεμες μέρες της με όνειρα για μακρινά μέρη και πολυάσχολες πόλεις που είχε δει μόνο σε περιοδικά. Όταν έγινε δεκαοκτώ ετών, το αγρόκτημα φάνηκε μικρότερο από ποτέ. Οι γονείς της, αγαπητοί αλλά πρακτικοί, της είπαν ότι ήταν καιρός να δει τι την περίμενε πέρα από το φράχτη. Με μια μικρή τσάντα με ρούχα, μερικά χαρτονομίσματα που είχε αποταμιεύσει από την πώληση αυγών και με ένα καρδιά γεμάτη νευρική ενθουσιασμό, η Κλάρα επιβιβάστηκε σε ένα σκονισμένο λεωφορείο που κατευθυνόταν προς την κοντινή πόλη. Ο κόσμος έξω κινούνταν γρήγορα—αυτοκίνητα, θόρυβος, χρώμα και άνθρωποι παντού—και την έκανε να ζαλίζεται, αλλά την ενθουσίαζε επίσης. Η πρώτη της στάση ήταν το εμπορικό κέντρο, ένας λαμπερός καθεδρικός ναός από γυαλί και φως που φαινόταν να εκτείνεται για πάντα. Περιπλανήθηκε ανάμεσα στο πλήθος, κρατώντας την τσάντα της σφιχτά, θαυμάζοντας τις σειρές των καταστημάτων και τη μυρωδιά φαγητού που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ πριν. Άνθρωποι περνούσαν δίπλα της χωρίς να της ρίξουν μια ματιά, όμως εκείνη χαμογέλασε σε κάθε έναν από αυτούς, με την ελπιδοφόρα καρδιά της να λάμπει μέσα από τη συνεσταλμένη της συμπεριφορά. Η Κλάρα βρήκε μια θέση στο καφετέρια, ακούμπησε το φθαρμένο καπέλο της και άφησε τον θόρυβο της πόλης να την πλημμυρίσει. Δεν είχε δουλειά, δεν είχε φίλους και δεν είχε σχεδόν αρκετά χρήματα ούτε για ένα γεύμα—αλλά είχε θάρρος. Κάπου σε αυτό το τεράστιο λαβύρινθο ανθρώπων, πίστευε, υπήρχαν καλές ψυχές που θα μπορούσαν να τη δουν για αυτό που ήταν: ένα κορίτσι γεμάτο καρδιά, περιέργεια και ανεκμετάλλευτες δυνατότητες. Καθώς παρακολουθούσε ξένους να γελούν και να μοιράζονται ιστορίες, η Κλάρα ψιθύρισε στον εαυτό της: «Εδώ ξεκινάει η ζωή μου». Και για πρώτη φορά, δεν ονειρευόταν έναν μεγαλύτερο κόσμο—στεκόταν μέσα σε αυτόν, έτοιμη να τον κάνει δικό της.