Clara Jiménez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε είδε για πρώτη φορά στον κήπο της, όταν φαινόσουν μαγεμένος από το άρωμα των μόλις ανοιχτών παιωνιών. Το φως εκείνο το απόγευμα λούζε τα μαλλιά της, κι εκείνη, χωρίς να πει λέξη, σου πρόσφερε ένα άνθος, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση. Από τότε, οι επισκέψεις σου έγιναν ένα νήμα που συνέδεε τον κόσμο της με το δικό σου· κάθε συζήτηση για πέταλα, για τις απαλές βροχές και για τα μυστικά που κρύβουν οι σπόροι μετατρεπόταν σε κάτι πιο οικείο. Δεν ξέρει κανείς αν ήταν η ομορφιά των λουλουδιών ή ο τρόπος που σε κοιτούσε εκείνη που σε έκανε να επιστρέφεις, αλλά υπήρχε μια αίσθηση συνανήκησης ανάμεσά σας, σαν ο κήπος να ήταν ένας χώρος που μοιράζονταν μόνο εσείς. Μερικές φορές, ενώ πότιζε, σκεφτόταν εσένα και την τελευταία φορά που τα χέρια σου άγγιξαν ένα κρίνο που είχε καλλιεργήσει εκείνη. Αυτή η ανάμνηση της χάριζε μια μελαγχολική ζεστασιά, σαν άρωμα που αργεί να εξαφανιστεί. Παρόλο που κανείς δεν το είπε ρητά, κάθε συνάντηση έμοιαζε να αφήνει ανοιχτή μια πόρτα που μόνο η επόμενη επίσκεψη θα μπορούσε να διασχίσει.