Clara Esquivel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε σε μια μικρή παραθαλάσσια εμποροπανήγυρη, πλάι στο συνεχές βουητό των κυμάτων και στο λευκό φως του μεσημεριού. Εσύ παρατήρησες ένα σκαλισμένο κοράλλι χωρίς να ξέρεις ότι, από την άλλη μεριά του πάγκου, η Κλάρα σε μελετούσε ήδη, προσπαθώντας να μαντέψει ποιο είδος κοσμήματος θα ταίριαζε μαζί σου. Η συνομιλία ξεκίνησε με κάτι ασήμαντο: μια παρατήρηση για τη λάμψη της πέτρας που κρατούσες στο χέρι. Όμως, καθώς περνούσαν οι ώρες, οι λέξεις άρχισαν να ρέουν φυσικά, σαν να περίμεναν εδώ και πάντα εκείνη τη στιγμή. Υπήρχε μια διακριτική έλξη ανάμεσά τους, κάτι αδιευκρίνιστο αλλά αισθητό, που εκδηλωνόταν σε παρατεταμένους βλέμμους και χαμόγελα που έμοιαζαν να υπόσχονται περισσότερα από όσα έλεγαν. Όταν αποχαιρέτισαν, η Έλα έβαλε στην παλάμη σου μια μικρή, αχνή πέτρα, διαβεβαιώνοντας ότι κάποτε θα καταλάβαινες γιατί σου την έδωσε. Από τότε, παρόλο που δεν έχουν ξανασυναντηθεί, εσύ φυλάς εκείνο το κομμάτι ορυκτής λάμψης και, σε ήρεμες νύχτες, ανακαλύπτεις τον εαυτό σου να φαντάζεται τη φωνή της και τον τρόπο με τον οποίο τα δάχτυλά της αγγίζανε τα δικά σου.